60×70 cm, olej na płótnie
Mój obraz Studium linii horyzontu, 106 to wyraźny dualizm przestrzeni – ciemne, ograniczone wnętrze skontrastowane z rozświetlonym, otwartym pejzażem. Starałem się zbudować tu subtelną gamę barw, w której chłodne błękity i zgaszone zielenie dominują nad ciepłymi tonami. To świadoma rezygnacja z tradycyjnego, słonecznego schematu kolorystycznego charakterystycznego dla plażowych widoków. Miejsce złotych piasków i intensywnych błękitów zajmuje zamglona, niemal wyblakła atmosfera, która nadaje pejzażowi wrażenie nierealności – jakby było to wspomnienie lub senna wizja.
Kluczowym elementem kompozycyjnym jest okno – nie tylko jako rama dla pejzażu, ale również jako granica między dwiema rzeczywistościami: ciasnym, ciemnym wnętrzem a rozciągającym się za nim światem. Wnętrze przytłacza swoją ciężką, brązową tonacją, odcinającą się od świetlistej, rozmytej przestrzeni za oknem. Ta opozycja przywołuje na myśl klasyczne ujęcia motywu widoku przez okno u Vilhelma Hammershøia, który często wykorzystywał kontrast między wnętrzem a zewnętrzem jako metaforę izolacji i introspekcji.
Formalnie obraz wpisuje się w tradycję malarskiego studium światła i jego wpływu na percepcję przestrzeni, co może przywodzić na myśl twórczość Jamesa McNeilla Whistlera – szczególnie jego nokturny, gdzie rozmyte formy i ograniczona paleta barw budują atmosferę kontemplacji i melancholii. Można również dostrzec powinowactwo z późnym impresjonizmem oraz z subtelnymi eksperymentami światłem charakterystycznymi dla twórczości Edgara Degasa, który w swoich pastelowych scenach często stosował nietypowe kadry i zgaszone tonacje.
Perspektywa, choć realistyczna, jest zarazem niedookreślona – drzewa rozmywają się w świetle, horyzont wydaje się odległy i lekko zamglony, co wzmacnia wrażenie ulotności. Nie jest to dosłowny zapis rzeczywistości, ale raczej filtr emocjonalny, subiektywne doświadczenie miejsca i chwili.
Obraz można czytać jako grę z percepcją widza i eksperymentowanie z granicami między wnętrzem a zewnętrzem, pomiędzy tym, co dostępne, a tym, co pozostaje poza zasięgiem. W ten sposób opowiadam nie tylko o fizycznej przestrzeni, ale również o emocjonalnych i psychologicznych granicach ludzkiej percepcji.
